www.theoloog.nl

Het is mij weer opgevallen ten tijde van het recente pausbezoek aan Duitsland, hoe de media, maar vooral ook katholieken zelf, de kerk alleen nog maar kunnen zien als een wereldconcern, dat van bovenaf de lopende zaken veranderen kan. Van katholieken, die op hun beroepsterrein volledig op de hoogte zijn van alle 'ins' en 'outs', mag je toch verwachten dat men tenminste beseft dat de kerk geen bezit is van de pauselijke president-directeur, die de lopende zaken veranderen kan naar de democratische roep van de meerderheid? De kerk is immers van Christus en Hem kunnen we niet los zien van de Schrift en de Traditie. Hiervoor is het besef nodig van receptiviteit: de kerk is op de eerste plaats een ontvanger, geen machtswellustig instituut dat naar gelang de tijdsgeest haar agenda kan aanpassen. De tekenen van de tijd, die met Vaticanum II serieus zijn genomen, zijn nooit bedoeld als klakkeloze goedkeuring van het 'gevoel' dat iets ad. 2011 toch echt niet meer kan. Net zo min als dat het zich toewenden van de kerk naar de moderniteit, een goedkeuring betekende van alles dat er in de moderniteit aan (bijna alleen maar seculiere) waarden te vinden was/is.

Katholieken zitten op een verkeerd spoor. De grote meerderheid ziet de kerk en de paus niet meer als behoeders van de spirituele waarden van Jezus en is ronduit teleurgesteld als ze daarmee op de proppen komt. De grootste fout die ze daarmee maakt is de fout die de 'geest van de wereld' steeds weer maakt: te denken dat de wereld louter via de uiterlijke weg van de politiek, of sterker nog geweld, te veranderen is. Hoe anders is de geest van Jezus die zei: 'bekeer je, want het koninkrijk van God is in je'. Dit laatste is de innerlijke weg tot verandering van de wereld, die begint met de zuivering van het eigen hart om vervolgens constructief -verzoend met God, jezelf en elkaar- aan de gang te gaan. Deze taak is veel beangstigender dan de zogenaamde politieke moed die veel criticasters van paus en kerk tonen. Zij zullen dit laatst genoemde 'kruis' ongetwijfeld een ouderwetse 'dwaasheid' noemen.